«- عجب بلایى بچه!
از کجا مى‏آئى بچه؟
نمى‏بینى خوابه جوجه‏م
حالش خرابه
جوجه‏م
از بس که خورده غوره
تب داره مثلِ کوره؟
تو این بارونِ
شَرشَر
هوا سیا،زمین تر
تو ابرِ پاره‏پاره
زُهره چى کار داره؟
زُهره
خانم خوابیده
هیچ کى اونو ندیده.......................................حوصله ‏دارى بچه!
مگه تو بى‏کارى بچه؟
دومادو الان میارن
پرده رو
ورمى‏دارن
دسّمو مى‏دن به دستش
باید دَرار و بَسّش

نمى‏بینى کار دارم
من؟
دلِ بى‏قرار دارم من؟
تو این هواى گریون
شرشرِ لوسِ بارون
که شب
سحر نمى‏شه
زهره به در نمى‏شه...»...................................بچه‏ى خسّه مونده
چیزى به صُب نمونده
غصه نخور دیوونه
کى دیده که شب
بمونه؟-

زُهره ی تابون این جاس
تو گرهِ مُشتِ مرداس
وقتى که مردا
پاشن
ابر زِ هم مى‏پاشن
خروسِ سحر مى‏خونه
خورشید خانوم مى‏دونه
که
وقتِ شب گذشته
موقعِ کار و گشته.
خورشیدِ بالابالا
گوشِش به زنگه حالا

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٦:٠٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱٢/٢