بارون میاد جرجر
گم شده راهِِ بندر

ساحلِ شب چه دوره
آبش سیاه و
شوره

اى خدا کشتى بفرست
آتیشِ بهشتى بفرست

جاده‏ى کهکشون کو؟
زُهره آسمون کو؟

چراغِ زُهره سرده
تو سیاهیا مى‏گرده

اى
خدا روشنش کن
فانونسِ راهِ منش کن

گم شده راهِ بندر
بارون میاد
جرجر

...............................بارون میاد جرجر
رو گنبذ و رو منبر

لک‏لک پیرِ خسته
بالاى منار نشسّه.

« - لک‏لکِ ناز قندى
یه چیزى بگم نخندى:
تو این هواى
تاریک
دالونِ تنگ و باریک
وقتى که مى‏پریدى
تو زُهره رو ندیدى؟.................بارون میاد جرجر
رو پُشتِ بونِ هاجر
هاجر عروسى داره
تاجِ خروسى
داره

« - هاجرکِ نازِ قندى
یه چیزى بگم نخندى

وقتى حنا
مى‏ذاشتى
ابروتو ور مى‏داشتى
زلفاتو وا مى‏کردى
خالتو سیامى‏کردى
زُهره
نیومد تماشا؟
نکن اگه دیدى حاشا................................بارون‏میاد جرجر
روى خونه‏هاى بى‏در

چهار تا مردِ بیدار
نشسّه تنگ
دیفار

دیفارِ کنده‏کارى
نه فرش و نه بخارى

« - مردا سلام
علیکم!
زهره خانم شده گُم

نه لک‏لک اونو دیده
نه هاجرِ
ورپریده

اگه دیگه برنگرده
اوهو، اوهو، چه دَرده!

بارونِ ریشه
ریشه
شب دیگه صب نمى‏شه..............................بارون میاد جرجر
رو گنبذ و رو منبر

رو پُشتِ بونِ هاجر
روخونه‏هاى
بى‏در...

ساحلِ شب چه دوره
آبش سیاه و شوره

جاده‏ى کهکشون
کو؟
زُهره ی آسمون کو؟

خروسکِ قندى قندى
چرا نوکتو
مى‏بندى؟

آفتابو روشن‏اش کن
فانوسِ راهِ منش کن
گم شده راهِ
بندر
بارون میاد جرجر...»

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٥:٥۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱٢/٢