لالایی های شوشتری

لالالالا

بیو
جونوم بیو آروم جونوم

بیو ای هَمدم شیرین زَبونم

بیو دَردو بلاهات مین جونوم

 

لالالالا

عزیزوم
تا نَه آیی مُو نَخَندوم

نه سُرمه
چَشم وَنَم نَه رَنگ بَندم

 

لالالالا

بیو بالا
بُلند خوش قد و بالا

دعات
خَوندومه پیش حق تعالی

دُعات
خُوندومه نماز صُبحم سم الحمد و دوازده قول والله

خداوندا
خداوند جَهُونی

خداوندا
تو یار بیکسونی

خداوندا
تَماح داروم به هِمت

تَماح
داروم بَریتُم سُوی جنت

تماح
داروم گناهانوم ببخشید

به زیر
عَلَم سبز محمد

خداوندا
خداوند جَهونی

خداوندا
تو یار بیکسونی

خداوندا
تو هَستی بَر بُلندی

همیشه در
کمین دَرد مِندی

خَر خُور
اُو بُرد جَهَنم

دِرخت
مَردُمَه اَریشه کندی

خداوندا
تو چه سازی مُو چه سازم

نه
شاهینم نه بَحرینم نه بازم

نه
شَدادُم که بِهشته بنا کرد

نه
اَیوبم که پِه صَبر تو سازم

گهی یادم
مییایه روز گارون

نشینم
اشکه ریزم مثل بارون

خدایا
بالم دِه بال کبوتر

روم سودا
کنم بازار شوشتر

اگر
شوشتر یا با مو نسازن

روم جایی
که سیمرغ کرده لونه

 

لا لا لا
لا لا لا لا لا لایی

غریبی
سَخت مرا دلگیر داره

فلک بر
گردنم زنجیر داره

فَلک از
گردنُم زنجیر بردار

که غُربت
خاک دامن گیر داره

بهار
اُومد ز‍ِ مینا به غُروشن

درختا
جُوِمه سُوزی بِپُوشن

درختا
جُومِه سبزه خلیلی

همه به
وطن رُودم غریبی

 

لا لا لا
لا لا لا لا لا لایی

بهار
اُومد زِمینا زَعفَرونی

به صحرای
چَمن گل تا بِزونی

به صحرای
چمن گلها مهیا

عزیزوم
بِدهَ بُوی جَونی

 

لا لا لا
لا لا لا لا لا لایی

دِلم
میخواست گل میخک بکاروم

خودم
باغون شَوُم دَر موِسِم گل

بِچینم
اُو گلی کِه وایه داروم

 

لا لا لا
لا لا لا لا لا لایی

گلی
دارم، گلی اَندازم داره

قَبا
سُوزی دَم دَروازه داره

قبای گل
گلی، رَنگِش خَتانی

قبا
سُوزم اَره مَکه میایه

قَبا
سُوزم قَبا که پَسِ پاتهَ

چُنون
رَه می روی مِلکی باهاتَه

چُنون ره
میروی مِثل کریم خان

ندونستوم
کریم خان تاتِه ذاتهَ

دلُم
میخواست ببینم کربلانهَ

زیارت
مُو کُنم سفره صفانهَ

دُلم
میخواست کُوش کَنوُن نِشینوم

سَرم
بالا کنم اقامه بینوم

 

لا لا لا
لا لا لا لا لا لایی

علی گویم
که رَعنای دلم بُو

زمین
کربلا اونجو وَنوم

گلی اَ
حُوش حَضرت جا دِهنم

 

لا لا لا
لا

عَزیزِم
غَضَبی تُنگِ طَلایی

تو غرِه
مَبا به کدخُدائی

همو روزی
کِه بَچُو وَت گِریون

هَموُ
گیری به دست اِژدهانی

 

لالالالا

سَرت
گَردُم، دُو برگِت سایه دارهً

شِکر گرد
لبونت مایه داره

اَزو بار
شکر که میفروشی

بدش به
مادرت که وایه داره

 

لالالالا

عزیزم تا
نَه آیی مُو نَخندم

به دور
کَمَرِت فیرزوه بَندم

به دور
کمرت فیروزه تر

اَ دومن
تا به بالا نقرهُ و زَر

اَدومَن
تا به بالا نقره چینی

حیا لا
مرحَبا اوسای زرگر

سَر کوی
بُلند بیستونم

صدف
میکارم و دُر مینشونم

نَدونم
که بِرم یا که بِمونم

اگر رَوم
به رفتن ناتونم

اگه
مُونم به کُوم دشمنونم

 

لالالالا

خَوش
اُومد صَفا اُورد بِرارُم

نَشسته
با تَکبُر به کنارم

اَول دست
محبت گَردنم وَند

دوم
پرسید حال روزگارم

 

لا لا لا
لا لا لا لا لا لایی

گُل
خِرمن زَنم سایه نداره

گلی چی،
گل رُدوم بو نداره

 

لا لا لا لا لا لا لا لا
لایی

بیو بالا
بلند تِیرمه پوشم

کجا رفتی
که بُردی عقل و هوشم

کجا رفتی
که هم صُحبت گرفتی

صدای
صحبتت اُومد بِه گوشُم

 

لا لا لا
لا لا لا لا لا لایی

چرا دیر
اومدی جُونم چرا دیر

مگر از
دیدن مو شِدیَ سیر

نه والله
و نَه بِلا نَشدُم سیر

خودم
دُور ورهم دَوُرو مَنزلم دورُ

اگر
تَرکت کُنم نامَرد باشمُ

رَفیقیت
مُیکنم تا زنده باشم

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۸/٢۱