لالا لالا لالایی     تو را دایم به ملایی

تو را دایم که ملاشی     ندایم از سرم
واشی

ننه لالا گل نارم     ز غم های تو
بیمارم

زبس تورَ مو عزیز دَرُم     که ور زَمی
نمِگذارم

گلم دخو گلم بیدار     گلم هرگیز نره
بیمار

اگر خواهه بِرَه بیمار     خداوندا نگاهش
دار

لالا لالا گل پونه     گدا اَمَه در
خونه      

که لقمه نو به او دایُم     گدا خیله خوشش
اَمه

لالا لالا لالا لالا     که صد سَله ری انشاا...

که صد سله چیزه نییه     هزار سَله ری تو
انشاا...

لالا لالایی در درگوش     برو بازار و مور
بفروش

به یگ من نو و سی سِرگوش     بیا بنشی بخور
خاموش

لالا لالای آلوچه     که بچم مین
بینوچه

که بینوچَر بِجُمبُنُم     دل بچر
نرنجونم

لالا لالا به جون تو     به جون همسرون
تو

بمیرن دشمنون تو     نبینی داغ جون
تو

لالا لالا گل لاله     پلنگ در کوچه می
نله

پلنگ پیر بی دندو     خَرِر خورده خدی
پالو

لالا لالا حبیب ا...    ازی کوچه نرو
بالا

که دشمنای بد داری     سر تُرمی برن از
را

لالا لالا گل گُرجَه     سه تا کفتر به یَگ
بُرجَه

یک سخته، یَکِ پُخته     یَکِ ذکر خدا
گفته

لالا لالا گل آلو     درخت سیب و
زردآلو

نهال سیب رَ اُوْ برده     که چشمای کوره خو
برده

لالا لالا گل سوسن     سَرِتِر همبلات
بوسن

لَوِت بوسم که بو دره     خدی گل گفت و گو
دره

لالا لالا لالای تو     موچیت کردم قبای
تو

همو استای که مِدوزه     که ور دره بلای
تو

لالا لالا گل گندم     برت گَوارَه می
بندم

اگر امر خدا بشه     به گَوَرَت طلا
بشه

لالا لالا گل خاشخاش     بابات رفته خدا
همراش

بابات رفته زن گیره     دل ننه ی تو غم
گیره

لالا لالا لالاش مییه     درر واکُ باباش
مییه

درر واکُ که او اَمه     صدای کوش پاش
مییه

لالا لالا لالایی     گلم رفته به
ملایی

گلم رفته که ملا رَه     دل ننش تسلی
ره

لالا لالا گلم بَشی     تسلای دلم
بَشی

دخو ری از سرم وا ری     نمیری همدمم
بَشی

لالا لالا لالات کنم     دگَوَری طلات
کنم

که گَورَ رَ بجمبونم      عزیزم رَ
نگرینوم

لالا لالا گلم نگری     کس با
تو نَکی جبری

اگر بم تو کنن جبری     خدا مرگش دهه
فوری

لالا لالا تو خُوْ دری     که
میل شیر گُوْ دری

که شیرگو خنه صحب    مو پندارم
تو خو دری

لالا لالا لالایی     چغوک زرد
صحرایی

که چینگت رَ دِ زَر گیرم           که بالت ردِ مِروَری

لالا لالا گل زیره        چرا خوابت نمی گیره

بابایت رفته زن گیره    
ننت از غصه می میره

لالا لالا گل پونه     گدا امه در
خونه

خودش رفت و سگش اَمه     چِخَه کِردم بدش
اَمه

لالا لالا حبیب مو    به درد
دل طبیب مو

همه غمای عالم رَ    خدا کرده
نصیب مو

لالا لالا گل قندم     درخت توت
پیوندم

بِبُرن بند از بندم مو     دل از تو نِخَه
کَندُم

لالا لالا گل زیره     توره خووِ خوشِ
گیره

لالا لالا لالا نه     کِلیِ دِطاقِ
دالونَه

دگنجه سُفره نونه      میونش مرغ
بریونَه

لالا لالا گل مو      به شیراز می برن خاک و
گل مو

به شیراز می برن قلیون بسازن     کدو ظالم
کشه دود از دل مو

سو سلینگ خوشمزه     آش فلفل مپزه

همچی که شوهرش مییه     وِر زِرِ غِلبِر
مخزه

لالا لالا الا دختر     تو از خنه نری
بدر

بابای بدی داری     مکوشه تور به یک
خنجر

لالا لالا لالات مکنم   
دگَوَری طلات مکنم

که سرتاسر گَوَرهَ    همه ر
نقل و نبات مکنم

لالا لالا تو کم خُو وی     بِریْ جُونُم تو
اَلووی

دخور و زود تِرَک نَنَه     دِرو جُونُم تو
پِر تووی

لالا لالا خدا نکنه     تور ازمو جدا
نکنه

که رنگ گل انارِتِر    به رنگ
کَهْرِبانکنه

لالا لالای آسمونی    تو
پیرمرد خراسونی

اگر بابای خور دیدی    دعای
بسیار برسونی

لالا لالا بقربونت     که خاب آیه به
چشمونت

اگر خووت نمی گیره     ننه بشه فدای جونت

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۸/٢۱